Porgy Franssen:
'... Als ik te lang achter elkaar toneel speel, ga ik me toch een beetje vervelen. Dan wil ik graag een tijdje iets anders doen...'
Het is een heel eind van Deventer naar het theater dat luistert naar de niet alledaagse naam 'de Muzeval'. Bijna 2 uur heen en bijna weer 2 uur terug met de auto. Gelukkig maakt het doel van de reis veel goed. Een interview met Porgy Franssen over zijn rol in 'In Wankel Evenwicht'. Wat meespeelt is dat ik Porgy niet alleen ken als acteur, maar ook als persoon. Dat tovert dit interview al bij voorbaat om tot een leuk en niet alledaags uitstapje. Vooral omdat ik hem al een paar jaar niet meer heb gesproken. Via trage 80 kilometerwegen dwars door Overijssel spoed ik mij naar het verre Emmen. Ooit vertelde Porgy me dat hij ondanks alle mooie rollen en alle prachtige recensies soms helemaal niet van acteren houdt.
Is dat nog steeds zo? Hoe komt dat?
'Laat ik voorop stellen, dat het een zegen is dat ik mag acteren en dat ik dat goed kan, al klinkt dat natuurlijk wel een beetje blasé. Nuanceert hij direct als antwoord op mijn eerste vraag. '...Ik ben uiteindelijk natuurlijk wel verslaafd aan het toneel, maar soms is de prikkel even of voor iets langere tijd gewoon weg. Dan gaat het me allemaal toch een beetje vervelen. Dat wil ik weer een tijdje wat anders doen. Gelukkig komen er in mijn vakgebied allerlei leuke en spannende dingen op me af, waar ik enorm van kan genieten. Ik geef les, ik speel in films, ik kom op televisie, ik geef workshops, ik regisseer, ik geef in mijn eigen huis voorstellingen. Ik hop al mijn hele carrière een beetje heen en weer. Van het een komt gelukkig altijd nog het ander...'.
Getalenteerd
Porgy Franssen (1957) is één van de meest getalenteerde acteurs van zijn generatie. Hij speelde de afgelopen jaren in tientallen gelauwerde films, toneelstukken en series, waaronder Dossier Verhulst, Wij Alexander, De Grot, Nynke, In Oranje, Ober en Bij Nader Inzien. Voor zijn rol in de laatste serie ontving hij een Gouden Kalf. Als toneelacteur won Franssen in 1999 de Mary Dresselhuysprijs voor zijn gehele oeuvre. De belangrijkste Nederlandse toneelprijs voor de meest indrukwekkende mannelijke, dragende rol heeft hij echter nog nooit gewonnen. '...Ja, de Louis d'Or staat nog niet op mijn prijslijstje. Dat vind ik best jammer, ook al omdat ik daar al wel 4 x voor genomineerd ben.” Zegt Porgy met enige spijt in zijn stem. 'Ik verwacht eerlijk gezegd ook niet dat ik die prijs ga winnen voor mijn rol in 'In Wankel Evenwicht', ondanks de mooie recensies, die we voor dit stuk hebben gekregen. Daarvoor heb ik in dit stuk gewoon iets te weinig tekst. Voorlopig moet ik nog even tevreden blijven met de Arlecchino voor de beste bijdragende rol, die ik in 1987 heb gewonnen. Ik zie wel wat er gebeurt...'.
Haat en nijd
Porgy speelt de rol van Tobias in 'In Wankel Evenwicht', een stuk dat door kenners als het mooiste toneelstuk van Edward Albee wordt genoemd. Twee jaar terug speelde hij in het nog bekendere 'Who's afraid of Virginia Woolf' waarin hij eveneens een hoofdrol had met Olga Zuiderhoek als tegenspeelster. Eén van de mooiste voorstellingen die hij ooit heeft gespeeld. Porgy: '…Als acteur vind ik de stukken van Albee heerlijk om te spelen. Persoonlijk heb ik er iets minder mee. Het draait allemaal om haat en nijd, veel verbaal geweld, kapotte relaties en liefdes die verloren zijn gegaan. Dat spreekt me niet zo aan. Maar om te spelen is het fantastisch. Gelukkig zijn de zalen goed gevuld met gemiddeld zo'n 500-600 bezoekers. Het stuk werd geschreven in de zestiger jaren toen we nog als de dood waren voor de atoombom. Nu liggen onze angsten op hele andere vlakken. In deze voorstelling kiezen we er voor om die niet te benoemen. Als bezoeker moet je zelf invullen om wat voor angsten het gaat. Het is gewoon een geweldig mooi stuk. Het is bijzonder slim van Albee geweest om personages op te voeren die bang zijn, zonder concreet te zeggen waarom. Als hij geschreven had dat ze bang waren voor de bom, dan hadden we dit stuk niet gespeeld. Dan zou het gedateerd zijn. Door het algemeen te houden, zal het waarschijnlijk een klassieker worden. Dat is helemaal terecht...'.
Drank
In 'In wankel Evenwicht' vloeit de drank rijkelijk. Van 's 's ochtends vroeg tot 's avonds laat tot en met de vroege ochtend wordt de ene borrel na de andere ingenomen. '...Vroeger was het heel gewoon om in intellectuele milieus tot in de late uurtjes veel te drinken en er ook veel bij te roken. Zegt Porgy. '…Drank maakt je loslippig en geeft je ook een alibi om veel onzin uit te kramen. Daar heeft Albee als schrijver dankbaar gebruik van gemaakt. Omdat zijn personages niet helemaal bij zinnen zijn vanwege de drank, kon hij opschrijven wat hij maar wilde. En kon hij ze allemaal laten zeggen, wat hij ze maar wilde laten zeggen. Gewoon, omdat ze teveel op hadden...'