Tekstjes
Ik schrijf al zo’n 30 jaar tekstjes om publiek het theater in te lokken.
Wervende zinnetjes, inclusief een pakkende kop. Maximale lengte: 650
lettertekens, inclusief spaties. Ik schrijf van ‘Kantje Boord’, de
nieuwste klucht met Jon van Eerd in de bij voorbaat bejubelde hoofdrol tot meer
serieuzere kost als ‘De Eenzaamheid van de Priemgetallen’. Een stuk
over haartjes, die recht overeind gaan staan als je elkaar bijna gaat aanraken.
De eerste categorie tekstjes zijn meestal een stuk makkelijker te schrijven dan
de tweede. ‘Kantje Boord’ is in de eerste plaats lachen. ‘De
Priemgetallen’ is dat niet. Aan zulke teksten moet meestal nog flink
geschaafd en geschuurd worden.
De afgelopen week heb ik samen met een
producent in Amsterdam langdurig maar leuk geworsteld met ‘Aeon’,
een theatermonoloog, die gebaseerd is op brieven die Parooljournalist en
buitenlandredacteur Rob Wouters in de jaren 80 schreef aan zijn overleden
geliefde Ricardo Groeneveld. Brieven die pas onlangs bij toeval zijn gevonden.
Mede dankzij de prachtige bewerking van Kiek Houthuijsen is hieruit een
indrukwekkend stuk ontstaan, dat ik ter voorbereiding en inspiratie bij hoge
uitzondering alvast mocht lezen. Echt prachtig. Moet u zien. Mag u niet missen!
Hoe mooi kunnen gedachtes en gevoelens in woorden vorm en inhoud krijgen.
Hieronder staat mijn laatste versie. Daarvoor verdwenen zes tekstjes in
prullenmand.
'Kom op, boys and girls,
bemin elkaar!'
In 1983 stierf Ricardo Roeleveld, één
van de eerste aidsslachtoffers in Nederland. Direct na zijn dood besloot
Parooljournalist Rob Wouters om brieven aan zijn overleden geliefde te
schrijven. In deze brieven die onlangs ‘bij toeval’ werden ontdekt,
vervaagt de grens tussen leven en dood en komt Ricardo heel dichtbij. Soms lijkt
het net of hij samen met Rob aan tafel zit.
De brieven zijn een
bijzondere verzameling uiterst oprechte, onuitgesproken gedachten, intense
gevoelens en diepste twijfels, waarin Rob met veel humor verslag doet van zijn
leven en zijn relatie met Ricardo. Tijdens het schrijven van de brieven ontdekt
Rob dat hij ook seropositief is. Hij wordt ziek en kiest uiteindelijk heel
bewust voor de dood om zo geestelijke aftakeling te voorkomen.
In de
laatste brief die hij stuurt aan een vriendinnenstel, neemt hij afscheid:
“Lieve vriendinnen en geestverwanten: 'Ik ben, voor jullie wellicht wat
plotseling, naar de hemel verhuisd. De prijs was hoog, maar de Oriënt
Express is niets in vergelijking tot wat je hier ziet en daarom zal ik vast voor
jullie reserveren. Veel tijd om te schrijven, heb ik niet. Er is gewoon
helemaal geen tijd. Raar hè ?'
Zijn laatste woorden zijn: 'Kom op,
boys and girls, bemin elkaar!'
Kiek Houthuijsen bewerkte de brieven tot
een aangrijpende monoloog, waarin ook diverse krantenartikelen van Rob zijn
verwerkt. Samen met historische filmbeelden ontstaat er een prachtig tijdsbeeld
van de woelige jaren tachtig. Een periode, die opvallend veel gelijkenis
vertoont met de huidige tijd, waarin crisis, terrorisme, angst voor de Islam en
de oorlog in Afghanistan aan de orde van de dag zijn.
U zit vijf
kwartier lang op het puntje van uw stoel.
Yorick van Wageningen,
één van onze weinige ‘Hollywoodsterren’ speelt Rob
Wouters onder regie van Gerardjan Rijnders.