Jut & Jul
Als je wat ouder wordt, ga je dingen doen die je vroeger nooit van je leven
deed. Zoals het aanleggen van een klein vijvertje in je tuin. Daar moest ik ooit
in de verste verte toch echt niet aan denken, laat staan ook maar een moment
over dromen. De burgerlijkheid slaat toe in mijn bestaan. Ik fantaseer nu ook
wel eens over een motorbootje om de boel de boel te laten tijdens weekenden en
vakanties. Ik ben ff niet thuis, ik zit op het water. Niet te geloven, toch
waar.
Ik heb vandaag twee goudvissen gekocht voor ons vijvertje.
Voor het goede begrip: Dat vijvertje is feitelijk een ingegraven speciekuip van
60 x 60 x 60 centimeter. Daarom heen liggen allemaal keurige keitjes keurig in
een keurige cirkel, wat het geheel op een diepe put doet lijken, wat het niet
is. Allemaal illusie. Allemaal schone schijn. Ik werk tenslotte niet voor niets
in het theater.
Het te water laten van beide beestjes heeft overigens
nog wel wat voeten in de aarde gehad. Niks plons en zwemmen maar. Zoiets moet
met beleid gebeuren. Eerst het plastic zakje met beide goudvissen een half
uurtje laten acclimatiseren in de nieuwe leefomgeving om al teveel stress te
voorkomen. Vervolgens 3 x om het kwartier een kopje water uit de vijver in de
plastic zak schenken. En tenslotte 40 milliliter Biotopol toevoegen aan het
totaal om een goed zwemklimaat te garanderen. Adviseerde de mevrouw van de
dierenwinkel me met grote stelligheid voor een totaalbedrag van € 9,58. Pas
daarna konden Jut & Jul het ruime sop kiezen. Met voer voor de hele maand
aan de kant.
Tijdens dit proces dwarrelde en dartelde er alsmaar een
koolwitje rond mijn vijvertje, wat natuurlijk een pracht van een teken is op
zo’n moment. Toeval bestaat niet. Zie daar ineens de pure poëzie
opduiken ergens in een tuintje te Deventer, samengebald op welgeteld 0,36
vierkante meter. In en rond mijn vijvertje dus. Om zes voor half vijf in de
middag. Ik wil maar even zeggen: Daar bloeit je hart toch van open op je alsmaar
ouder wordende dag. Als een spreekwoordelijke bloem.