Buenos dias

Ik weet inmiddels wie de dorpsagent is. Die heeft een bijbaantje als huisschilder. Als politieman komt hij toch zelden in actie. Een echtelijke ruzie is hier al wereldnieuws. De burgemeester is de man die laatst met zijn tractor langs mijn huis reed. Strooien hoed op tegen de zon, spijkerbroek aan. De burgemeester werkt ook in deeltijd. Zoals bijna iedereen. Ik weet inmiddels de weg voor mijn brieven. Die laat ik afstempelen bij de postbode thuis. Aan een tafeltje in zijn huiskamer. Dagelijks geopend tussen 10 en 11. Ik weet hoe ik een afspraak met de dokter maak. Dat doe ik op het gemeentehuis, waar je ook je wegenbelasting betaalt. Desgewenst gelijktijdig met je abonnement op het zwembad. En tenslotte heb ik ontdekt hoe belangrijk Hola, buenos dias of buenas tardes hier is in de dagelijkse omgang. Iedereen groet elkaar. Altijd. Overal. Dat doe ik dus ook. Al is dat voor een Hollander wel aan wennen.

Lloret telt twee kroegen, drie restaurants, een tabakswinkel, een slager, twee bakkers, een apotheek, twee banken, een kapper en een van alles wat winkel direct aan de overkant, waar je voor een rijksdaalder een fles wijn koopt. Best een fors winkelbestand voor een populatie van welgeteld 814 personen. Het formaat van de winkels is doorgaans zo groot als een flinke huiskamer. Geen Albert Heijn dus. Vlakbij het dorp ligt het kerkhof, waar men uiteindelijk nog meer rust vindt, dan die men hier bij leven al heeft.

De omgeving van Lloret is adembenemend. Weggetjes, formaat kleiner dan een B-weg, veel bochten, omzoomd met stenen muurtjes, die als afscheiding dienen. Een auto kom je slechts zo nu en dan tegen. Een toerist zie je zelden. Die liggen allemaal aan de kust. Niet in de binnenlanden. Alles ademt een sfeer, die we in Nederland al jaren kwijt zijn. Jaren vijftig, daaromtrent. Al moet gezegd worden dat men in het café naar voetbal kijkt op supermodern kingsize breedbeeldscherm. En eerlijk is eerlijk: Het gemeentehuis heeft net zo´n geavanceerde IBM computer als ikzelf.

Zoals iedereen op Mallorca koken we op flessengas. Daarmee koken we ook het leidingwater uit de kraan. Onze Nederlandse maag raakt anders van streek. Het water uit de put gebruiken we als het water op rantsoen gaat. Die kans is groot, omdat het deze winter te weinig heeft geregend. Sinds enige tijd zijn we ter vervolmaking van onze nutsvoorzieningen op zoek naar een elektricien, die onze 127 volt installatie kan ombouwen tot normaal 220 volt. Deze bundel is op de computer geschreven dankzij een transformator, waarbij je moet hopen dat deze niet overbelast raakt. Twee exemplaren zijn al in rook opgegaan. De prijs voor een poging om heet te wassen met onze aftandse wasmachine, die in de huur is inbegrepen. Voortaan wassen we gewoon koud.

We hebben inmiddels een Seat Inca gekocht voor onze kleine boodschappendienst, waarmee we op dit eiland het hoofd boven water gaan houden. Als naam hebben we bedacht 'Mensajeria Linea Directa'. Belangrijkste bezigheid: het vervoeren van pakjes van A. naar B. voor een bedrag van 90 pesetas per kilometer, plus 16 % btw, wat ze hier IVA noemen.

Ik moet wel bekennen dat ik een beetje last heb van een loopbaanshock. Onder een hemelstuiterende zon went alles gelukkig verbazingwekkend snel.