Carta

Praten en het ophangen van briefjes. Dat zijn in dit dorp de twee belangrijkste middelen om te communiceren. In die volgorde gaat een boodschap van iemand die iets wil zeggen naar iemand die iets moet weten. In de eerste plaats hoor je wat. Via via. En als dat geen effect heeft, zijn er altijd nog briefjes. Voor het geval dat.

De briefjes waarop staat wanneer mijn zoon zijn schoolboeken moet ophalen, en wanneer en hoe laat het schooljaar precies begint hangen overal. Bij de slager. Bij de kruidenier. Bij de bank. Natuurlijk ook op het gemeentehuis. En niet te vergeten duidelijk zichtbaar in het plaatselijke cafe.

Maandagavond tussen 6 en 9 uur boeken ophalen. Woensdag om half negen ouderavond. Donderdag tussen 10 en 12 klas inrichten. En vanaf vrijdag gaat het hele circus weer beginnen. Dat mag ook best na 3 lange zomermaanden.

Het via de post sturen van briefjes doen ze hier niet. Waarom zouden ze ook. Zonde van de postzegels. De mond op mond reclame werkt minstens zo effectief. Voor we de briefjes zagen hangen, had iemand het ons al verteld. Dan en dan. Daar en daar. Je moet leven als een kluizenaar om iets niet te weten.

Onze deurmat vangt hoofdzakelijk post uit Nederland. Moderne communicatietechnieken als direct mail en direct marketing zijn hier nog onbekend. Net als stapels reclamedrukwerk in je brievenbus. Om nog maar te zwijgen over als E-mail. Dat zijn zaken voor de grote stad. Of noem het de moderne tijd. Iedereen weet hier waar Abraham de mosterd haalt. Waar de koopjes zijn. Wie wat in de aanbieding heeft. En anders vraag je het gewoon. Ook dat is heel normaal. Iedereen kan het je zo vertellen.

Ik heb hier nog nooit een tele-marketeer aan de lijn gehad. Zo´n man die je telefonisch iets aanpraat. Een verzekering. Pensioen voor later. Of wat dan ook. Voor dit soort lieden blijft Lloret voorlopig een nog niet te ontginnen land. Telemarketeers, ICT´ers , Webmasters en aanverwante personen komen hier nog van Mars. Als ze niet van Pluto komen.