Exranjero

Ik ben een allochtoon uit Nederland. Ik ben hier in den vreemde. Ik werk en woon hier zonder dat ik de taal spreek. Ik communiceer met handen en voeten. Ik sta dagelijks met mijn mond vol tanden. Ik ben als een Turk in de Amsterdamse Bijlmer. Ik ben als een Marokkaan in de Haagse Schilderswijk. Ik zou dood- en doodongelukkig moeten zijn. Ik zou me van God en alleman en haard verlaten moeten voelen. Met teveel huur, te weinig woning. Met ondermaats werk. Met karig perspectief. Met minimumloon. Met achterstand. Met discriminatie. Zo is het toch in Nederland?

Het is vreemd dat ik hier niet vreemd ben. Het is vreemd dat iedereen me groet op straat. Dat ik bij de bakker hoffelijk word geholpen. Dat mijn buurvrouw telkens zegt: hard studeren, dan kunnen we veel kletsen. Dat ik gratis pruimen aan de deur krijg. Het is vreemd dat men hier zo aardig tegen vreemdelingen is. Dat ze het leuk vinden dat ik werk heb. Dat ze het fantastisch vinden dat mijn kinderen op het dorpsschooltje zitten. Ik hoor niks over dat ik misschien hun werkgelegenheid jat. Ik merk niks dat ik verdacht wordt van uitbuiterij met een ogenschijnlijke dikke (?) portemonnee uit Nederland. Niemand rept over mijn bovenmodale huis. Ze vinden het uitstekend dat ik hier ben. Ik mag één van hun zijn. Eén van de 814 van het dorp.

Kom daar in Nederland maar eens om. Of anders gezegd: daar zouden we in Nederland een voorbeeld aan moeten nemen.

Van Spanjaarden.
Waren dat vroeger bij ons geen gastarbeiders?