Historia

Mijn dorp ligt op een heuvel. Die heuvel lag er al toen de eerste steen van het dorp nog gelegd moest worden. Heuvels en bergen gaan immers lang mee in de tijd. Veel langer dan gewone stervelingen.

Eeuwen achtereen heeft ie daar mooi liggen zijn. Een heuvel zonder brommers, auto´s, mensen. Zonder straten. Zonder Plaza de Eglesia. Alleen maar een heuvel. Gelegen in een adembenemend landschap. Met een uitzicht waar niemand nog naar uitkeek. Gewoon, omdat er nog niemand was.

Misschien was de heuvel begroeid met bomen. Misschien was ie alleen bedekt met gras met zo hier en daar wat struiken. Niemand die het weet. De eerste mens verschijnt hier pas rond 2000 voor Christus op het toneel.

Daarvoor waren er slechts vogels, dieren en het landschap er omheen, waarin de heuvel van mijn dorp in al zijn ongereptheid zijn eigen onbewegelijke plaats had.

De folder van het gemeentehuis meldt dat in de 16e eeuw twintig families op en nabij de heuvel woonden. Zeg tussen de 100 en 150 personen. Toen was er dus al zoiets als een dorp. En daarvoor ? Over het daarvoor is helaas niets bekend. Er zijn geen geschriften over. Er zijn geen overgeleverde verhalen van. Niks. Het dorp begint bij twintig huizen. Die er kennelijk vanuit het niets ineens stonden.

De geschiedenis van Lloret begint dus niet bij Juan, die de heuvel wel een mooie plek vindt om iets te beginnen. Met zijn vrouw en kinderen. Plus zijn zestien kippen, vijf schapen, drie varkens en de hond. En er is ook geen Jaime, die naast het huis van Juan het tweede huis bouwt. Laten we zeggen drie jaar later. Laten we zeggen in 1350.

Juan en Jaime zijn personages die ik voor dit verhaaltje maar even heb verzonnen.

Dan heeft Lloret tenminste een historia die begint bij het begin.