Juf

De Spaanse juf rijdt in een rode sportwagen en draagt elke week dezelfde outfit: nette spijkerbroek plus hagelwit overhemd. En natuurlijk mobiele telefoon.

Montse (van Montserat) geeft normaal gesproken les op een lagere school. En dat is te merken. De overdacht van kennis is schoolser dan schools schools kan zijn. En lijkt als twee druppels op mijn Nutstijd uit de jaren zestig. Ik begrijp mijn kinderen nu ook beter dat zij hun juf en meester maar doodsaai vinden. Leren is hier opdreunen. Niks meer en niks minder.

Montse is een (school)voorbeeld hoe ook Lloret in de maalstroom van de tijd mee moet gaan. Drie jaar terug woonde er nog geen enkele extranjero in het dorp. Nu telt alleen het klasje Spaans al dertien buitenlanders: 5 uit Nederland, 4 uit Duitsland, 1 uit Zweden en 3 uit Engeland. En dat op een bevolking van 800 zielen, de niet-cursisten niet meegerekend. Toch 1%. En dat percentage stijgt snel.

De trek van de kust naar het binnenland is begonnen. Alleen zijn het nu geen toeristen op zoek naar het strandvertier van Mallorca, maar mensen die azen op de rust, die hier eeuwen als vanzelfsprekend aanwezig was.

Daarin schuilt een nog groter gevaar dan bij het doorsnee massatoerisme op Mallorca. Toeristen gaan na het seizoen altijd weer weg. Hoeveel rotzooi ze ook achterlaten. Hoeveel water ze ook ver- of misbruiken. De rustzoeker blijft. Of daarmee ook de rust blijft is de vraag.

De cursus Spaans die ik volg is gratis. Dat is niet omdat de gemeente van Lloret zo aardig is, of geld teveel heeft. Het is de politieke keuze om integratie als wapen te gebruiken. Wie integreert, past zich aan. Wordt een van allen. Loopt niet uit het gareel. Kan niet teveel herrie maken.

Mijn Spaanse juf zorgt dat het rustig blijft in Lloret.