Koningen
Het blauw en geel geschitter van zwaailichten beneden aan de voet van het dorp doet al een tijdje vermoeden dat er koningen in aantocht zijn. Zoals elk jaar op 5 januari. Voor onze dorpsagent is dit een dag van topdrukte in een verder vrijwel kabbelend bestaan. Een van die dagen waarop het uniform aan en de mouwen stevig opgestroopt moet worden. Het afzetten van de route en het begeleiden van de stoet zijn slechts twee bijzaken in zijn taakpakket op Driekoningen. Wie heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat de gemeentelijke geluidsinstallatie spannende muziek uitstrooit over de aanwezigen? Juist!
De koningen komen er aan. In de verte klinkt getoeter van zwaar transport. Het dienders Renault 4tje ijlt met flikkerend zwaailicht voorwaarts tot vlak voor de bocht waar de stoet volgens plan links naar de kerk af moet slaan. Hier zet onze agent razendsnel een andere pet op. Die van vuurwerkdeskundige. Lloret heeft niet voor niets drie fabriekjes op dit gebied. Bij elk feest horen een paar fikse knallen. In een oogwenk worden een handvol pijlen in een koker gestopt en afgestoken. Ze zijn nog maar net de lucht in of het Renaultje is alweer op zijn weg terug naar de nu snel naderende kop van de stoet. Het aanvangsignaal is gegeven. Ze komen. Ze komen nu echt.
De aanblik van de stoet prikkelt onze verbeelding rijkelijk. Voorop rijdt een weelderig versierde dieplader, die links en rechts Bengaals vuurwerk uitbraakt. In de wagen zitten kinderen uit Micks klas die net als Zwarte Pieten snoepjes in het publiek gooien. Dit zijn de trotse pages van de koningen. Daarachter komen de koningen zelf.
Op hun opkomst kan menig acteur jaloers zijn. Elke koning zit trots te pralen in een stoel bovenop een rijdend doek, waaronder een bestelwagen schuil gaat voorzien van kijkgaten. Rondom rijkelijk versierd met varens en kerstslingers. Boven de koningen prijkt als een soort baldakijn een met lampjes verlichte parasol die voor een oplettend kijker voorzien is van Camel-reclame. Je zou kunnen denken: De koningen rijden niet op, maar onder de kamelen naar Lloret. Je moet maar even op het idee komen. Symboliek om van te smullen!
Met een jaarlijks terugkerend verstand van zaken dirigeert de agent de stoet langs een spugend rookkanon naar het bordes van de kerk. Een stok Bengaals vuur in de hand in plaats van de gummiknuppel die hij toch nooit gebruikt. De dakpages van de koningen, twee pages per dak zijn met soortgelijke attributen uitgerust. Het bordes is belangrijk in de enscenering, heeft iemand met vooruitziende blik ooit bedacht. Dankzij dit bordes kunnen de koningen traploos van hun ´kameel´ afstijgen. Waar de burgemeester in net kostuum en de priester in smetteloos wit gewaad al geruime tijd gebroederlijk staan te wachten voor de officiële ontvangst.
Na eerst een blik op de kerststal gaat iedereen de kerk binnen die volhangt met witte slingers, die uit uitgeknipte kerstfiguren bestaan. Ook hiervoor kan een woord als prachtig bij lange na niet mooi genoeg zijn.
Men zet de wijzen voor het altaar. Die niet alleen cadeautjes maar ook onverwachte acteertalenten mee hebben meegenomen. Plus een taal, die niemand kan verstaan. Arabisch of zomaar wat gebrabbel. De goegemeente giert het uit als men ´de vertaling´ hoort.
Wat een finale: Een kerk vol vrolijkheid en hilariteit. Die kende ik nog niet. Een ding is zeker. Mijn geliefde Sinterklaas en mijn iets minder geliefde Kerstman verliezen hier op alle fronten.