Luna

Er is natuurlijk al meer dan genoeg verteld over volle maan en middernacht. Moet daar nog een verhaaltje bij? Ja, dat moet. Dit is nummer twaalfduizend driehonderd eenentwintig. Of zoveel duizend twintig. Of drieëntwintig. We kijken niet op een romantiekje meer of minder. Waarom zouden we?

Ik was het niet van plan. Ik ben er onbedoeld in verzeild geraakt. In dat Cyrano de Begerac-achtige gedoe. Ik liet gewoon de hond uit. Zoals ik elke avond doe, zo rond de klok van twaalf. Normaal gesproken, niks aan de hand. Pas op het weggetje, waar Hatsjoe altijd zijn plas deponeert en steevast vijf keer in de rondte draait om ook nog dat andere te doen, werd ik overvallen. Door gekriebel in de geest. Door waarom mensen gedichten schrijven. En verhalen. En toneelstukken.

Poëtisch sentiment.

Ik heb er maar aan toegegeven. Ik ben gaan zitten op het muurtje langs de weg. Wat ik nooit doe. Waar ik veel, maar dan ook veel te onrustig voor ben. En ik ben gaan kijken. 1. Naar de contouren van mijn dorp op de heuvel. 2, Naar de verlichte kerktoren die daar tussen prijkt. 3. Naar het veld voor mij, verse voren in geploegd land. 4. Naar de vijgenbomen die schaduw geven alsof de zon schijnt. 5. Naar de maan die overal bovenuit steekt. Perfect rond. Volop stralend.

Ik heb gezien hoe prachtig leeg de lucht is in de nacht. Met uitzondering van sterren. En zo nu en dan wat knipperende landingslichten aanvliegend op Palma.

Ik heb 6. geluisterd naar keffende honden in de verte. 7. Gekrekel van krekels. Ik heb 8. het schaterlachen gehoord van mensen, daar ergens achter tussen huizen. Plus vijfentwintig graden, we gaan nog niet naar bed. En ik heb 9. de klok horen slaan. 2 x 12 keer. De klok slaat hier altijd dubbel voor het geval dat.

Voor het geval je het niet gehoord hebt.

Vlak voor mijn huisdeur, wilde Hatsjoe ineens naar binnen. Vanwege nummer 10. Vuurwerk boven Costitx, het dorpje verderop. Half een in een Spaanse zomernacht.

Honden houden niet van romantiek.