Muerte

Magere Hein is hier iemand anders dan in Nederland. Als je hier dood bent, dan word je wel begraven, maar je wordt niet weggestopt en vergeten. Integendeel. Als je dood bent, blijf je erbij horen. Je kunt zelfs vanuit het hiernamaals raad geven bij belangrijke levensvragen. Regeren vanuit je graf. De meeste ´levenden´ hier geloven daar nog heilig in.

Het bewijs voor dit partiele overlijden, wordt op dit eiland overduidelijk zichtbaar bij Allerzielen. Een dag die in elk dorp, elke stad nadrukkelijk en vol overtuiging wordt beleden. Of moet ik zeggen vol overgave wordt gevierd.

Bij het kerkhof regelt een agent het verkeer Kris kras rond het kerkhof staan auto´s geparkeerd. Overal zie je mensen met enorme bloemstukken sjouwen. Op het kerkhof is het afgeladen vol met levenden. Men heeft de grafkelders open gemaakt. Kaarsen branden. De priester spreekt en preekt. De burgemeester is er. Men heeft zijn mooiste kleren aangedaan. Men haalt herinneringen op en anekdotes terug van weet je nog wel toen.

Niemand staat te snikken. De sfeer is eerder vrolijk dan droevig. De beroemd geworden dichtregel van Neeltje Maria Min ´voor wie ik liefheb wil ik heten´ is hier een regel die zowel overtuigend vorm als inhoud krijgt. Bedoeld voor hen die niet meer ´live´ aanwezig kunnen zijn. Maar waar niemand aan voorbij kan en wil gaan. Ze zijn er nog.

Echt dood ben je hier pas, als op Allerzielen niemand meer bloemen op je graf legt.