Muurtjes

Vrijwel elk weggetje hier is aan weerszijde omzoomd met een muurtje. Muurtjes gebruiken ze hier in plaats van prikkeldraad. Dat doen ze al sinds mensenheugenis. En de wijze waarop ze de muurtjes bouwen, zal zeker niet veel verschillen met zeg 1000 jaar geleden. Men zoekt stenen. Men zoekt spierkracht. En men stapelt. De ene steen op de andere. Daarbij goed oplettend dat de ene steen en de andere als twee geliefden harmonieus in elkaar passen. Cement wordt nauwelijks gebruikt. Soms een dun laagje bovenop voor het zicht en tegen het inwateren. Die muurtjes gaan het langste mee in de tijd.

Veel muurtjes langs de kant van de weg zijn begroeid. Dat vraagt om een voorzichtige rijstijl. Je kunt namelijk niet altijd zien, of een muurtje nog helemaal intact is. In het groen kan een stuk steen uitsteken, dat het portier van je auto flink kan bezeren. Dat klinkt gelijk heel anders als de begroeiing die regelmatig tegen de zijkant slaat.

Met de weggetjes is het sowieso oppassen geblazen. Ze zijn of net wel of net niet breed genoeg om twee auto´s te laten passeren. Aangezien de muurtjes meestal gauw een meter dik zijn, is eenmaal boem gelijk ook ho.

Aan de staat van de muurtjes, kun je de leeftijd aflezen. Jonge muurtjes zijn nog kaal, onbegroeid, kortom maagdelijk. Oude muurtjes brokkelen langzaam weg. Totdat uiteindelijk er alleen maar nog losse stenen langs de kant van de weg liggen. Het lijkt wel de kringloop van het leven.

Vooral sinds er buitenlanders op dit eiland wonen, zie je jammergenoeg ook andere muurtjes in het landschap opduiken. In Nederland zouden we zeggen: Daar hebben ze een Gamma-muurtje gebouwd. Recht toe recht aan beton. Geen kraak, geen smaak, geen fantasie.

Die muurtjes mogen wat mij betreft verboden worden.