Siësta

Zoals een echte Spanjaard val ik ook onder het regiem van de siësta. ´s Middags tussen 1 en 3 zit ik niet achter mijn bureau, maar verblijf ik prinsheerlijk moederziel alleen op een bankje aan de Middellandse zee. Met achter mij het rijk van slipjes en bikini’s, de baai van Alcudia. En daarvoor het blinkend wit van zeil en motorboten van mensen met teveel geld. Voor mijn voeten gaat gestaag een lange stroom vakantiegangers. Met veel how do you do en auf wiedersehen. En vooral heel veel niks doen. Men is tenslotte op vakantie. Op de Balearen. De naam Mallorca raakt steeds meer uit de mode.

Mijn siesta gebruik ik om te lunchen. Meestal bestaat het menu dan uit een plekje in de schaduw, koekjes, een paar bananen en een biertje. Benen languit en kijken maar. Kijkend naar een levende vakantiefolder, variërend van langs schuifelende bierbuiken tot blonde deernen met wiegende billen, waaraan bijna niks meer te ontdekken of aan te raden valt.

Gelukkig kwam er vandaag ineens een stokoude Engelsman in mijn verhaal. Die anders dan iedereen mijn siësta gelijk een hele andere kant opstuurt. Hij ziet mijn pakje shag en gaat praten, praten, praten. Een heel leven lang. Dat hij ook Samsom rookt. Dat hij Holland kent van ´45. Dat ie in Hengelo is geweest. Dat hij ene Alie kent. Haar achternaam is ie helaas na een halve eeuw vergeten.

En dat ie bij de posterijen heeft gewerkt. Dat ie in London als eerste op de telex las dat de Duitsers Yersey hadden veroverd. Dat ie daarna als telegrafist vijf jaar lang met de troepen door Europa is getrokken. Niet zo gevaarlijk gelukkig, niet pal aan het front. En dat ie in de puinhopen van Berlijn zijn vrouw heeft leren kennen, die naast me op het bankje zit. Shag stinkt, zegt ze tijdens een korte adempauze. Daarom kettingrookt ze gewone sigaretten. Daar kun je dus toch oud mee worden. No Sir, nooit meer teruggeweest in Duitsland. En ach meneer die oorlog, dat is zo lang geleden. Als de Royal Airforce er niet was geweest dan was het allemaal heel anders gelopen. Denk maar niet dat die goeie Amerikanen dan Engeland ooit hadden bevrijd. Daar zijn ze met hun opgetelde 160 jaar samen allebei heel zeker van.

Een Engelse liberator met zijn Duitse vrouw op een Spaans bankje halverwege de boot en de bikini. Hoedje op. Hollandse shag. Hengelo.

Geef me elke dag zo´n siësta en ik schrijf een heel boek.