Silencio

Ik zou het in Nederland niet durven, maar hier wil ik wel een poging wagen. Schrijven over stilte. Is dat moeilijk ? Niet als je goed luistert. Niet als je goed kijkt.

Hier in het dorp kun je de stilte vooral goed zien. Je gaat links mijn huis uit en loopt 50 meter. Je ziet hem dan direct als je naar beneden kijkt. Beneden in het dal. Zacht wuivende korenvelden. Schapen die rondlopen als liepen ze in de tuin van Gethsemane. Sappig grazige weitjes. Sinasappelbomen. Citroenen. Vijgen.

Dat is stilte.

Stilte is als de klok slaat. Elk half en elk heel uur. Met op het hele uur, na 3 minuten een herhaling van het aantal slagen. Als het 12 uur is hoor je 24 keer de stilte slaan. Je kunt er de klok op gelijkzetten. Mits je goed luistert.

Stilte zijn de knipperende landingslichten van aanvliegende toeristen, die 30 kilometer verder neerstrijken op Son San Juan. Op zoek naar een vakantie volgestouwd met drukte. Aan een kust waar de laatste rust al jarenlang is uitverkocht.

Stilte is de wijze waarop mijn dorp zijn feesten viert. Eenvoudig en doeltreffend. Weinig middelen, veel plezier, nergens wanklank. Kinderen die bij het wisselen van de dag nog rondrennen op het plein.

Stilte is het rammelende wagentje van de bakker, die in alle vroegte zijn broden naar de winkel duwt. Stilte zijn de vogels, die zingen in het donker. Zelfs als er geen maan is.

Stilte is die ene brommer, die om 3 uur ´s nachts het zwart doorkruist.