Vakjes

In dit land verblijven de meeste doden tussen hemel en aarde. Dat is in Nederland niet zo. Daar ga je of de lucht in of rechtstreeks in de zompige klei. Een tussenweg is er niet. Tenzij je rijk bent, want dan kan altijd alles.

De meeste doden worden hier bovengronds begraven. Vaak in een muur met vakken erin ter grootte van een kist. Hele flatgebouwen hebben ze er van. Vijf, soms tien hoog boven en naast elkaar. Ieder zijn of haar eigen vakje voor de eeuwigheid. Kist erin, afdekplaat ervoor, naamplaatje erop, eventueel een fotootje erbij, en klaar is Kees. De zon doet de rest. Als je gezegend bent met een ontwikkeld reukorgaan kun je het ruiken. Het mummificatieproces heeft zo zijn eigen prijs.

Een vak in de muur is voor Jan Modaal of minder. Als je goed gespaard hebt of goed verzekerd bent, kun je ook opteren voor een eigen huisje. Met als je wilt extra vakjes voor de hele familie. Voor een beetje huisje betaal je wel gauw 70 duizend gulden. Mits je niet al te dure woonwensen hebt voor het hiernamaals. Want ook voor huisjes op het kerkhof geldt: Hoe groter je wensen, hoe hoger de prijs.

Ik ben nooit zo gecharmeerd geweest van cremeren. Een hoopje as vind ik wel een erg karig restant van mijn menselijke aanwezigheid. Ook het alternatief trekt me niet bijzonder, want ik heb een hekel aan kou en nattigheid. Een vakje tussen hemel en aarde, dat lijkt me wel wat.